Het Potje van de Raad.

De Raad heeft een zogeheten Potje van de Raad. Noem het maar zakgeld waarmee de Raad kleinere dingen kan doen voor onze stad. Zonder steeds bij het College aan te behoeven kloppen.

Elk jaar wordt een raadslid aangewezen die dat Potje van de Raad beheert. Dat gebeurt aan het eind van het begrotingsdebat. Het raadslid krijgt dan een heel klein metalen potje, niet groter dan een halve hand, overhandigd met een paar stuivertjes erin dat symbool staat voor de echte pot met geld.

Vorig jaar was het potje overhandigd aan Willem Bos van de D66 fractie. Dit jaar was het de beurt aan hem om een nieuw raadslid aan te wijzen.

Anders dan voorgaande jaren raakte het Potje steeds leger. Willem Bos had bij wijze van grapje nog zo gewaarschuwd vorig jaar toen hij het Potje kreeg. “Pas op, ik heb een gat in mijn hand”.

Maar aan hem lag het niet. Door de bezuinigingen komt de komende jaren er géén geld meer bij het Potje van de Raad. De bodem komt dan ook snel in zicht.

Deze keer, een jaar later, vertelde Willem Bos dat hij vermoedelijk de enige nederlander was die zijn chocoladeletter van Sinterklaas met Pasen nog had. Dus dat hij ook zuinig kon zijn, héél zuinig!

Tot vlak voor het eind van het begrotingsdebat had hij nog goede hoop dat het gehele Potje van vorig jaar behouden kon blijven. Maar vlak voor de stemmingen gingen de fractievoorzitters bij elkaar zitten en deden ongetwijfeld met hun beste bedoelingen een greep in het Potje. Nog slechts een zakcentje bleef over. De beheerder geschokt achterlatend.      

Willem Bos had zich gelukkig op het ergste voorbereid. Dat het onvermijdelijke wellicht zou gebeuren. En een bijpassend nog kleiner potje aangeschaft. Ter grootte van een vingerdopje.

En dan te denken dat het College ooit met een mansgrote beker aan kwam zetten om te laten zien over hoeveel geld het College wel niet beschikte. Wel driehonderd miljoen groot. Heel anders dan dat nietige potje van de raad met “slechts” driehonderdduizend euro. En daarvan was dus nog maar een klein restant over.

Een schok voor Willem Bos die nog jeugdherinneringen had aan zijn broertje dat vlak voor Pasen zijn zuinig gespaarde chocoladeletter zomaar van hem opat. Nu waren het de “vermaledijde” fractieleiders.

Van de nood dient edoch een deugd gemaakt te worden. “Bij het nieuwe héle kleine potje behoort ook een bijpassende nieuwe beheerder”, zo sprak Willem Bos die zelf niet minder dan twee meter lang is. Dus een paar koppen kleiner kon best, vond hij. Passend bij het nieuwe kleinere potje.

“Een kleine gestalte”, zo begon hij wat cryptisch, “maar wél een grote persoonlijkheid! Want het is een verantwoordelijke taak. En een kleine gestalte, maar wél met een lange staat van dienst. Want grote ervaring is vereist. En ten derde een kleine gestalte, maar wél met een groot hart. Om de laatste centjes sociaal goed te besteden.”

Daarbij tuurde hij de zaal in. Wie zou aan deze strenge eisen kunnen voldoen?

“En wellicht ook eens tijd voor een vrouw”, voegde Willem Bos hieraan toe, “want de vorige vijf waren alle mannen”. Terwijl de spanning steeg onder de enkele uitverkorenen, kwam de verlossing van een persoonlijke gedachte.

“Laten wij het in de Bossen-familie houden”, zo sprak Willem Bos. De raadsleden keken verbaasd. Wil hij het aan zijn vrouw geven? Zij is toch geen raadslid?

“De naam klinkt wél wat sjieker”, zo voegde hij er raadselachtig aan toe.

“Juist, …..Dubois… Helen Dubois….Helen, mag ik je uitnodigen als nieuwe beheerder!”

En zo werd Helen Dubois het nieuwe raadslid dat waakt over het Potje van de Raad.

Willem Bos 

Deel via: